OnsWebbySite

Ruud heeft al helemaal de gewoonte om s’ochtends verse broodjes te halen.
Vandaag bleef hij langer weg dan normaal. Het bleek dat de broodbezorger nog niet geweest was,
dus hij moest even wachten. Op het pleintje zaten al meer dorpsbewoners te wachten, voornamelijk de oudere garde. Alhoewel Ruud ze niet kan verstaan werd er druk gemopperd over dat de bakker te laat was! Eindelijk kwam een klein bestelwagentje luid toeterend de bocht om.
Daar was de bakker, die gelijk begon zijn broodjes aan de wachtende mensen te verkopen.
Heerlijk dat verse brood s’ochtends.
Na het ontbijt, gingen we onze standaard kopje koffie halen bij Portinho.
Vanaf hier vertrokken we om ongeveer 12:00 uur naar Sao Vincente waar we de grotten gaan bezoeken. Onderweg zagen we wel rookwolken van de bosbrandjes, maar hadden daar verder geen last van.
De grotten blijken de restanten te zijn van oude vulkaan uitbarstingen en zijn ontstaan door lava stromen waarvan de buitenkant eerder stolde dan de binnenzijde. Hierdoor zijn er grote lange tunnels ontstaan. Het is heerlijk koel in de tunnels, ongeveer 17 graden.
Na de grot rondleiding, komen we in een klein museum, waar meer informatie over vulkanen wordt getoond. Daarna krijgen we een kleine film voorstelling, met slecht leesbare ondertiteling, en ons Portugees is nog steeds niet goed genoeg!
Na de film gaan we verder met een grote lift welke omgebouwd is als mijnschacht.
Het is net of we afdalen in de diepte. goed gedaan!
Dan komen we in een heuse filmzaal, waar we 3D brilletjes krijgen en een mooie film krijgen over het ontstaan van de eilanden groep.
Bij de uitgang kunnen we een foto van onszelf kopen die ze in de grot hebben gemaakt. We staan er leuk op, dus kopen we de foto, met een DVD erbij. Het is ondertussen onze derde foto met DVD, dus we zijn benieuwd wat erop zal staan.
Na de grotten besluiten we te gaan lunchen in het plaatsje. Het is een gezellig plaatsje met natuurlijk een eigen kerkje en heel veel restaurantjes.
Na de lunch rijden we terug naar ons appartement, waar Ruud nog even gaat zwemen.
Het water is hier heel helder en ook warmer dan aan de noordzijde van het eiland.

Vannacht vanwege de hitte slecht geslapen. Er is geen airco in het appartement, wel een ventilator, maar dat was blijkbaar niet voldoende. Dus zaten we midden in de nacht op ons balkon onder een heldere sterrenhemel. Uiteindelijk zijn we tegen de ochtend weer naar bed gegaan en hebben dan ook (ondanks onze klopgeesten) lang uitgeslapen. Na een stevige brunch van eieren met (knoflook)spek en een onmisbare koffie vertrokken we naar de vuurtoren in Salão de Baixo die vandaag (woensdag) te bezichtigen is. Het was weer flink heet en er was geen wolkje aan de hemel, hoewel … we zagen wel een wolk, maar dat zag er meer uit als een rookwolk. Dit bleek het ook te zijn. Hoe dichter we bij de vuurtoren kwamen hoe groter de rookwolk. Het bleek een fikse bosbrand te zijn, en we besloten dan ook maar terug te gaan. Géén vuurtoren vandaag dus. Dezelfde weg terug (er was geen andere) en dan maar via een andere weg naar het noorden, want vandaag wilden we graag zwemmen in Porto Moniz. De brand zagen we nu achter en naast ons, maar we passeerden die nu zonder problemen. Aan de kust was het bewolkt, maar nog steeds warm. Het water was 21 graden, maar aangezien in dit zwembad steeds vers water vanuit de oceaan spoelde voelde het toch wel frisjes aan. Nadat we er (voor Marian met moeite) door waren hebben we even lekker gezwommen. Zonnen zat er niet in en aangezien het wel aardig waaide zijn we niet zo lang gebleven. Daarna naar het aquarium dat ook in deze plaats aanwezig was. Het was niet zo groot, maar wel mooi. Er zaten joekels van vissen in een hele grote tank en blijkbaar kon je ook zelf in die tank duiken tussen de vissen. Dit hebben we toch maar niet gedaan.
Hierna reden we langs de noordkust weer terug naar het oosten. Inmiddels was de zon er weer doorgekomen en aangezien het al wat later op de dag was was het niet meer zo heet. We besloten nu maar de “snelweg” terug te nemen van noord naar zuid want we wisten niet hoe het met de heenwegroute zou zijn. Ook nu zag Marian weer wolken en hoewel Ruud eerst dacht dat het “gewone” wolken waren bleken dit ook rookwolken te zijn. Onze route liep beneden door het dal en het bleek dat er boven op de berg nog een brand woedde. We konden er gelukkig wel zonder problemen langs.
Bij ons koffiecaféetje (waar ze gelukkig ook bier en fris hebben) keken we op internet hoe het met de branden was. Er bleken er 3 te zijn. Het was maar goed dat we de snelwegroute hadden gekozen want een hotel (een van de weinige gebouwen langs de andere route) was inmiddels geëvacueerd. Vanaf ons appartement konden (en kunnen) we nog steeds rook zien van één van de branden, maar gelukkig staat de wind richting zee dus we hebben geen last van de rook. De mensen hier zijn er trouwens heel lakoniek onder. Ieder jaar schijnt er wel het één en ander af te branden. Nadat Marian had gekookt hebben we de avond lekker lui lezend op de balkon doorgebracht.

Vanochtend weer vroeg wakker en na ontbeten te hebben eerst koffie dit keer. Er kwam net een groepje duikers terug uit zee en de drijvende boei met luchtslang bleek dat dus niet te zijn. De drijvende boei is inderdaad een drijvende boei, maar aan dat slangetje zit de harpoen (plus een reserve harpoen) en een ring met gevangen vis vast. Deze keer was de oogst goed. Wel 5 vissen. Nog even onze berichtjes van zondag en maandag + foto’s online gezet alvorens te vertrekken naar de Curral das Freiras (vallei van de nonnen). Onderweg reden we langs heerlijk geurende eucalyptusbomen en werd het steeds warmer. Het was erg helder dus de uitzichten beloofden wat. En inderdaad. Bovenaan de berg die we middels een lekker smal kronkelweggetje bereikten hadden we na een kleine klim te voet een prachtig uitzicht. Geen wolkje aan de hemel, alleen de brandende zon. De vallei waar de nonnen vanuit Fungal heen vluchtten wanneer er weer eens een piratenaanval was, was gelegen in een soort kom tussen de bergen. Boven op de uitzichtberg stond een winkeltje en een restaurant waar we volgens plaatselijk gebruik kastanjesoep konden eten. Samen met wat tosti’s was dit onze lunch. De kastanjesoep bleek een soort snert zonder erwten te zijn compleet met aardappels, bonen, prei en stukjes varkenspoot. En o ja, er zaten ook wat kastanjestukjes in. De soep smaakte overigens overheerlijk en we konden er weer even tegen. We moesten via dezelfde weg terug en dan middels een tunnel naar de vallei zelf rijden. In de supermarkt daar hebben we nog kastanjekoekjes en ijsjes gekocht. Vervolgens moesten we deze doodlopende weg ook weer terug en gingen we naar ons 2e uitkijkpunt van deze zeer warme (35 graden in het dal) dag: Pico do Arieiro.
We waren hier vorige week al geweest en toen was het hierboven bewolkt en maar 12 graden. Nu hadden we in tegenstelling tot de vorige keer wel warme kleding in de auto liggen, maar dit absoluut niet nodig. Het was haast te warm om hier te wandelen, maar het uitzicht lokte dus toch maar op pad (met water en zonnebrandcreme). Het was zeker de moeite waard. Wat ontzettend mooi is het hier toch!
Op de terugweg hebben we overheerlijke pizza gegeten en hebben nog even wat gedronken in onze koffiebar (alleen dit keer geen koffie) alvorens naar “huis” terug te gaan.

Vanochtend al vroeg wakker (ja onze bovenarbeiders zijn er weer) en na het ontbijt (zonder koffie) op pad. Vandaag stond het wandelen langs de levada’s op het program. Eerst zijn we naar Rabaçal gereden en hebben daar de auto geparkeerd. We waren niet de enigen die dit plan hadden, want het was al aardig druk. Eerst zijn we de heuvel af (zo’n 2 kilometer) gelopen voordat we aan het begin van de trail waren. O ja, er bleek ook een shuttlebusje naar beneden te rijden maar dat was dus te laat voor ons. Eerst hebben we de trail naar de waterval gelopen die goed te doen was. Ruud werd echter zeer enthousiast en we besloten er toen maar een iets zwaardere tocht naar de 25 watervalletjes te lopen. Wat er echter niet bij stond was dat je eerst 2 kilometer naar beneden moest lopen over rotsachtige trappen. Dit viel niet mee. De tocht zelf was redelijk vlak maar in de beschrijving stond dat je geen hoogtevrees moest hebben. Dit klopte wel. Je liep vele stukken op een smal pad met rechts naast je de “waterbak” en links naast je de afgrond. Gelukkig kon je je wel vasthouden aan een staalkabel of aan de bak van de levada. Interessant werd het pas als je tegenliggers had. Vaak ging je dan op de waterbak zitten (niet erin natuurlijk) of wachtte je tot een van beiden een breder stukje pad had. Het was vandaag trouwens schitterend weer wat betekende dat je prachtig uitzicht had, maar dat het in de zon niet uit te houden was. Gelukkig liep de trail grotendeels door het bos en natuurlijk had je continue koel (geen drink) water bij de hand. Na een voor ons toch wel lange tocht kwamen we bij het eindpunt aan. Het was er prachtig! Marian heeft haar voeten lekker laten afkoelen in het water (ijs- en ijskoud!!!) en Ruud heeft diverse foto’s gemaakt. Tja, en toen weer terug….. Ook de 2 kilometer trappen op dus. Daarna nog maar een klein stukje en toen WEL met de shuttlebus naar boven. Gelukkig maar … Anders waren we nog niet terug geweest denk ik.
Onderweg hebben we heerlijk gegeten, Marian had dit keer de espada met banaan (diepzeevis die maar op weinig plaatsen gegeten wordt) die erg lekker was en Ruud had een soort steak met ham, kaas en champignons. Maar het allerlekkerste vond hij de gekookte aardapelen die ze er hier bij serveerden. Als toetje namen we koffie waar we madeira (from the house) bij kregen. We komen bij dit restaurant zeker nog eens terug!
Uitgeteld kwamen we thuis waar we na gedoucht te hebben lekker zijn gaan slapen.

Vanochtend lekker uitgeslapen. Geen borende, slijpende, timmerende bovenburen vandaag. We hebben de broodjes die we over hadden van gisteren lekker opgepeuzeld (sufferts geen jam gehaald!) met ham en kaas. Na de koffie en het uploaden van de tekst van zaterdag + foto’s weer terug naar het appartement waar we lekker de hele dag geluierd habben in de zon. De enige aktiviteit was het opwarmen van soep en knakworst voor op de broodjes en s’avonds de batataschijf (een soort aardappelrösti met uien en ei) met doperwtjes. We hebben ook nog een fles rode mousserende wijn soldaat gemaakt en dat was het wel. Een lekkere luie dag dus!

Vanochtend heeft Ruud verse broodjes gehaald en hebben we de laatste vleeswaren en jam erbij gegeten. Jazeker, een hele pot jam is inmiddels leeg. Na onze ochtendkoffie (tegen de middag) vertrokken we richting Santana waar het dit weekend feest is. Onderweg kwamen we langs een goed zichtbare lavada (irrigatiesysteem) en een vuurtoren. Na wat zoeken vonden we ook een oude watermolen waar graan en maïs gemalen kon worden.
Naar mate we verder rijden wordt het weer slechter en eenmaal in Santana aangekomen begint het zelfs te miezeren. We lopen over de braderie-achtige markt en kopen daar gedroogde bananenschijfjes met honing als snack. De snacks die ze hier eten zijn zowieso anders dan bij ons. Behalve die bananenschijfjes ook hazelnoten met honing, zure vis, gele tuinboontjes of een soort kroepoek, maar dan van varkensvet. Er is ook een vleeskraam waar je stukken vlees kunt kopen dat zo van de bout wordt gesneden. De zang gaat pas beginnen om 16.00 uur dus we hebben nog royaal tijd voor onze lunch. We lopen een provisorische trap op naar het eetpodium en zien nu dat je het vlees van de vleeskraam hier kunt laten roosteren. Ze hebben hier echter ook een bout hangen, dus snijden ze stukjes af die ze na rijkelijk ingewreven met zeezout, stukjes laurier en knoflook aan een spies gemaakt van laurierhout rijgen (dit is dus de authentieke espetada). We nemen er natuurlijk brood (zonder de bijbehorende knoflookboter) en poncha bij en laten het geheel ons goed smaken. Inmiddels is de zang begonnen al zijn de techneuten nog het een en ander aan het inregelen. Na twee liedjes houdt het orkest dat uit accordion en een soort gitaren bestaat het voor gezien vanwege de regen die nu wat harder gaat. Wij vertrekken daarom maar en zien op de terugweg bovenop een heuvel een toren staan. Nadat we langs een passievruchtenkwekerij de verkeerde kant zijn opgereden vinden we de juiste weg. Nu alleen nog maar even dat trappetje op. Oeps, na de bocht ben je er nog niet, maar volgt een nog langere trap. Het kapelletje dat in de toren zit blijkt gesloten maar we hebben een prachtig uitzicht over het dal.
We zijn net op tijd thuis om de zon onder te zien gaan.

Vandaag is het vrijdag de dertiende. Ruud zegt dat we daarom vooral niets moeten doen. Gewoon thuis blijven zitten en wachten tot het voorbij is, je weet immers maar nooit!
Om toch het noodlot te tarten gaat Ruud op zoek naar verse broodjes in ons dorpje. Na een klein half uurtje komt hij inderdaad met verse broodjes weer thuis, gekocht in een klein winkeltje aan het dorpspleintje. Marian bakt hierbij lekker eieren met spek. Een goed begin van de dag.
Marian besluit om vandaag vuurtorens te gaan bezoeken.
Eerst gaan we naar Portinho voor onze dagelijkse kopje koffie.
Daarna vertrekken we richting het westen waar onze eerste vuurtoren zich bevindt. We rijden langs kleine smalle weggetjes, die als maar steiler en steiler worden. Marian krijgt het portugees benauwd, Ruud roept “blijven rijden” en het autootje pruttelt vrolijk naar boven. We halen beiden opgelucht adem als we weer op vlak terrein zijn aangekomen.
In het plaatsje Ponta do Pargo staat inderdaad een vuurtoren, het lijkt echter dat je er met de auto niet kunt komen, dus lopen we een rotspad af naar de vuurtoren toe. Daar aangekomen, blijkt er wel degelijk ook een echte weg naar toe te gaan. Het uitzicht is er prachtig. We lopen weer terug naar de auto en lunchen dan gelijk bij het restaurantje waar de auto geparkeerd stond. Een welverdiend broodje met verse sap.
We rijden verder op weg naar onze volgende vuurtoren. We komen langs een uitzichtpunt, waar tevens een kabelbaantje bij is. Daar aangekomen, blijkt het een kabelbaantje te zijn welke steil langs de rotsen naar beneden gaat. Er zijn twee bakjes, voor ieder touw is er één. Er staat een stevige wind, dus de bakjes gaan ook nog eens heen en weer. Er kunnen maximaal 6 personen in een bakje. Wij gaan met ons tweeën samen met een duitser, zijn vrouw durfde niet mee.
De tocht duurt 5 minuten en we dalen ongeveer 500 meter. Beneden aangekomen is er een onbemand eindpunt. De deur gaat automatisch open en we stappen uit. Ook hier waait het enorm. We zijn nu vlak aan zee en wandelen een stukje langs de kust. We wachten tot er weer een cabine van de kabelbaan beneden is aangekomen en drukken in de cabine op de groene knop ten teken dat we weer omhoog willen. Nu maar hopen dat ze dat boven ook weten! Gelukkig gaat de deur dicht en vertrekt het bakje weer naar boven. We zijn nu met zijn tweeën. Door de hevige wind slingert het bakje wel een beetje. Boven aangekomen kijken we blij terug op ons avontuur. Ruud zegt nogmaals: en dat op vrijdag de dertiende!
We rijden verder naar het meest noordwestelijk puntje van het eiland waar we wat rond neuzen in het plaatsje Porto Moniz.
Van hieruit gaan we weer terug naar huis, waar we een ovenmaaltijd bereiden die we ons heerlijk laten smaken.

We hebben vandaag het plan om naar Camacha te gaan. Hier worden manden gevlochten.
Onderweg komen we langs een kerk, welke Marian graag wilde bezoeken. Helaas is die gesloten maar er ligt wel een prachtige tuin naast met mooie bloemen. We rijden verder en komen langs een uitzichtpunt welke nog in aanleg is.
In Camacha bezoeken we een winkel en manden maker atelier. Hier worden allerlei soorten manden en van riet gemaakt. Dit blijkt tevens de enige winkel en atelier te zijn. Jammer, we hadden er nog wel enkele meer verwacht. Ze hebben er echter wel een restaurant, waar we heerlijke tomatensoep met daarin een ei bestellen.
We rijden verder naar de op een na hoogste berg van het eiland: Pico do Arieiro, 1810 meter hoog
We komen eerst door de wolken om vervolgens boven de wolken uit te komen met prachtig uitzicht. Helaas is het wel koud, (12 graden) we hebben geen jas of vest meegenomen, dus blijven we niet te lang.
We rijden verder naar Ribeira Frio waar ze een forellenkwekerij hebben. Ze hebben hier alle soorten en maten forellen, welke vers water krijgen vanuit de bergstroom die hier langs komt.
Het wordt al later op de dag en besluiten via bergweggetjes weer terug naar huis te rijden.
Vlak voor zonsondergang zij we weer thuis.

Nadat Marian eergisteren de Madeirawijn had geproefd, werd het tijd voor een bezoekje aan de wijnmakerij. Deze oudste wijnhuis van Madeira, nu 201 jaar oud, bevindt zich in het hartje van de stad Funchal. We komen om ongeveer 12:00 uur aan en missen daardoor net de rondleiding. Maar dat is geen probleem want er is er om 14:30 weer een. We bestellen vast de kaartjes en wandelen dan Funchal in. Eerst gaan we koffie drinken, want die hadden we nog niet gehad. We nemen er een stuk taart bij, welke net vers werd gebracht.
We lopen verder het stadje in en bezoeken een kerkje met een prachtige houten plafondschildering. We kunnen vandaag zelfs de toren beklimmen. Gelukkig is deze niet al te hoog, want onze voetjes zijn nog moe van de vorige wandeling.
We wandelen door naar de markthal, waar bloemenkraampjes staan. Tevens wordt hier ook de vis verhandeld. Ze hebben alle soorten, tonijn, sardientjes en zwaardvis (espada)
Op de bovenste verdieping van de markthal wordt allerlei verse fruit verkocht. Welke je daar ook eerst kan proeven. We proberen de verschillende tropische vruchten, maar kopen niets, anders moeten we er nog de hele dag mee rondslepen.
Ondertussen is het tijd voor onze wijnrondleiding. We kunnen kiezen tussen duits of engels. Aangezien de duitse groep veel kleiner is besluiten we daarmee mee te gaan. Er wordt uitgelegd dat er 6 soorten Madeira zijn van droge tot zoete. Ook de rijpingstijd speelt een belangrijke rol, minimaal 5 jaar in eiken vaten. De soort druif bepaalt natuurlijk de smaak. Per jaar wordt er ongeveer 4 miljoen liter Madeirawijn gemaakt, waarvan het meeste wordt geexporteerd.
Als onderdeel van de rondleiding komen we ook in een klein wijn museum. Hier staat een oude wijnpers, oude boeken van de wijnverkoop en overige wijn attributen. Na de rondleiding mogen we natuurlijk de Madeirawijn ook proeven. We krijgen een jonge Madeirawijn uit 2004, welke ons heerlijk smaakt.
Na de rondleiding merken we pas hoe laat het is en dat we nog niet hebben gegeten. We zoeken een mooi terrasje uit en bestellen onze late lunch.
We wandelen weer verder en bezichtigen nog een kerk.
Daarna zijn we moe en besluiten weer huiswaarts te keren.

Vanochtend eerst naar Portinho, ons lokale cafeetje waar we heerlijk koffie drinken. Tevens hebben ze hier gratis WiFi. We gaan vandaag verder niets doen. We zonnen op ons terras voor het appartement. Tussen de middag maken we soep met broodjes en s’avonds eten we heerlijk spaghetti. Daarna weer even naar Portinho voor een bakje koffie.