Vandaag is het vrijdag de dertiende. Ruud zegt dat we daarom vooral niets moeten doen. Gewoon thuis blijven zitten en wachten tot het voorbij is, je weet immers maar nooit!
Om toch het noodlot te tarten gaat Ruud op zoek naar verse broodjes in ons dorpje. Na een klein half uurtje komt hij inderdaad met verse broodjes weer thuis, gekocht in een klein winkeltje aan het dorpspleintje. Marian bakt hierbij lekker eieren met spek. Een goed begin van de dag.
Marian besluit om vandaag vuurtorens te gaan bezoeken.
Eerst gaan we naar Portinho voor onze dagelijkse kopje koffie.
Daarna vertrekken we richting het westen waar onze eerste vuurtoren zich bevindt. We rijden langs kleine smalle weggetjes, die als maar steiler en steiler worden. Marian krijgt het portugees benauwd, Ruud roept “blijven rijden” en het autootje pruttelt vrolijk naar boven. We halen beiden opgelucht adem als we weer op vlak terrein zijn aangekomen.
In het plaatsje Ponta do Pargo staat inderdaad een vuurtoren, het lijkt echter dat je er met de auto niet kunt komen, dus lopen we een rotspad af naar de vuurtoren toe. Daar aangekomen, blijkt er wel degelijk ook een echte weg naar toe te gaan. Het uitzicht is er prachtig. We lopen weer terug naar de auto en lunchen dan gelijk bij het restaurantje waar de auto geparkeerd stond. Een welverdiend broodje met verse sap.
We rijden verder op weg naar onze volgende vuurtoren. We komen langs een uitzichtpunt, waar tevens een kabelbaantje bij is. Daar aangekomen, blijkt het een kabelbaantje te zijn welke steil langs de rotsen naar beneden gaat. Er zijn twee bakjes, voor ieder touw is er één. Er staat een stevige wind, dus de bakjes gaan ook nog eens heen en weer. Er kunnen maximaal 6 personen in een bakje. Wij gaan met ons tweeën samen met een duitser, zijn vrouw durfde niet mee.
De tocht duurt 5 minuten en we dalen ongeveer 500 meter. Beneden aangekomen is er een onbemand eindpunt. De deur gaat automatisch open en we stappen uit. Ook hier waait het enorm. We zijn nu vlak aan zee en wandelen een stukje langs de kust. We wachten tot er weer een cabine van de kabelbaan beneden is aangekomen en drukken in de cabine op de groene knop ten teken dat we weer omhoog willen. Nu maar hopen dat ze dat boven ook weten! Gelukkig gaat de deur dicht en vertrekt het bakje weer naar boven. We zijn nu met zijn tweeën. Door de hevige wind slingert het bakje wel een beetje. Boven aangekomen kijken we blij terug op ons avontuur. Ruud zegt nogmaals: en dat op vrijdag de dertiende!
We rijden verder naar het meest noordwestelijk puntje van het eiland waar we wat rond neuzen in het plaatsje Porto Moniz.
Van hieruit gaan we weer terug naar huis, waar we een ovenmaaltijd bereiden die we ons heerlijk laten smaken.
