Vanochtend na de koffie op pad naar het uitkijkpunt Cabo Girão. Het is wat bewolkt en er hangt nog wat rook dus we hopen maar dat het uitzicht redelijk zal zijn. Het was makkelijk vinden, maar … ze zijn het uitkijkpunt aan het restaureren/opknappen en als je geen betonwagen was mocht je er niet door. Toen maar doorgereden naar een ander uitkijkpunt Fajã dos Padres waar je met een glazen lift naar beneden kon. Aangezien er weinig te doen was beneden (tenzij je daar een huisje gehuurd had) zijn we niet naar beneden gegaan. De lift was trouwens ook nogal prijzig.
We reden toen door naar het vissersplaatsje Cãmara de Lobos waar we de bootjes bekeken hebben en de stokvis die er te drogen hing. De plaatselijke jongelui sprong van de kliffen het zwemwater in, wij gebruikten hier onze lunch (tosti bij gebrek aan soep) en struinden het gezellige plaatsje rond. Er was hier ook een visafslag die voor het “gewone volk” gesloten was en een markt in een overdekte hal. Nadat we wat boodschappen gehaald hadden gingen we huiswaarts voor het avondeten. Na het eten ging Ruud nog even zwemmen. Omdat hij de vorige keer problemen had om uit het water te komen bij de bootramp (die een soort groene zeephelling bleek te zijn) besloot hij dit keer het trappetje te nemen. Blijkbaar moet hij nog aan de golf-timing werken want een golf duwde hem opzij. Hij greep zich vast aan de kant en haalde hierbij zijn hand open.
Morgen maar een dagje kalm aan doen dan maar.
