OnsWebbySite

We gaan vandaag naar een oude zoutmijn kijken. De mijn is in het oosten van Slowakije in Solivar. Wanneer we daar aankomen, wordt ons verteld dat er over 15 minuten een rondleiding is. Wanneer de rondleiding begint, blijken wij de enige te zijn. Onze gids spreek goed engels. De zoutmijn is al vanaf 1700 in bedrijf tot ongeveer 1970. We maken een klein wandelingetje naar de plaats waar de zoutmijn zelf is. De zoutmijn is 155 meter diep. Hier werd de zout samen met water gewonnen en met zakken naar boven getakeld door een grote tredmolen aangedreven door paarden. De tredmolen werkt nog steeds en kan heel eenvoudig met de hand worden rondgeduwd. Na de zoutwinning, wordt het zout opgeslagen in het volgende gebouw aan de andere kant van de weg. Het zout wordt hier gezuiverd en dan naar het volgende gebouw gebracht waar het in een hele grote koekenpan (10 bij 10 meter) wordt gedroogd. Daarna gaat het zout naar vaten en wordt verkocht. De rondleiding duurt ongeveer 45 minuten.
We rijden naar het noorden om een plaats met historisch dorpskern te bekijken. Aan het plein staat een mooie kerk en een stadhuis. Het heeft wel iets weg van het plein in Gouda!
Onderweg naar huis stoppen we voor een kop soep. De serveerster spreekt geen engels, dus we bestellen maar wat. Het blijkt zuurkoolsoep. Lekker zuur! Dan gaan we weer op huis aan. We moeten nog inpakken voor de volgende dag wanneer we op pad gaan naar Wenen.

Vanochtend regent het. Het is een nationale feestdag in Slowakije. We besluiten om naar de sauna te gaan in een plaatsje verderop. Het is eigenlijk een zwemparadijs (binnen en buiten) met daarbij een sauna gelegenheid. Bij de kassa ontvangen we polsbandjes waarmee de toegang tot de verschillende gedeeltes van het zwemparadijs worden geregeld. Teven kun je er geld op zetten, zodat je ermee kunt betalen. Het polsbandje is ook de toegang voor de kleding kluisjes. Erg handig!
We gaan eerst gescheiden omkleden, heren en dames appart. We doen daar onze badkleding aan, want we komen niet direct in de sauna. Er zijn twee kleedhokjes voor 1000 kluisjes! Dus maar in de gang omkleden. Bij de ingang van de sauna is weer een kluisje, nu voor je badkleding. We krijgen een laken als omslagdoek, inplaats van een badjas of handdoek. Er zijn 6 verschillende sauna ruimtes. De meeste andere mensen (slowaken) houden hun omslagdoek angstvallig om! Zelfs in het zwembad! De sauna is lekker relaxen. Na de sauna gaan we helemaal “roze” weer terug naar huis.
Thuis maakt Marian nasi. Lekker!

Marian maakt ontbijt, lekker eieren met spek. Ruud snijdt het brood. Lekker!
Vandaag blijven bij ons huisje. We lezen een boek en luieren.
Ruud is door Jan-Egbert uitgedaagd voor de ICE Bucket Challenge. Hiervoor wordt je verzocht om een emmer met ijswater over je heen te gooien. Een alternatief is een donatie aan het ALS fonds. Ruud besluit beide te doen.
We gaan eerst op zoek naar een emmer in ons huisje. Wanneer die is gevonden wordt hij gevuld met koud water (tja we hebben geen ijsblokjes) Marian zal filmen en Ruud gooit zichzelf nat. (volgende keer doen we andersom) We plaatsen het filmpje om Facebook en krijgen gelijk reactie van Jan-Egbert: “Goed gedaan jongen”.
Aan het eind van de middag gaat Ruud nog even een ommetje maken door het bos achter het huisje. Als Ruud bijna thuis is begint het te miezeren. Hij wordt voor de tweede keer nat deze dag.
Marian kookt vandaag aardappels. Daarnaast heggen we verse sla en een biefstukje. Het smaakt uitstekend.
s’Avonds maken we de weer gezellig de open haard aan.

Vandaag slapen we uit, want we waren heel laat terug gisteren.
Het Dracula festijn begon voor ons om 22.30 uur. Ieder kwartier werden er een groep van ongeveer 50 mensen in het kasteel toegelaten. Als groep kregen we een begeleidster toegewezen, welke de rondgang door het kasteel begeleidde. De begeleidsters zijn allemaal verkleed en geschminkt. Helaas is de rondleiding alleen in het Slowaaks. We stoppen op verschillende plaatsen in het kasteel, waar er dan een toneelstukje, dans of muziek wordt opgevoerd. Allemaal met Dracula als thema. Er zijn zeer uitgebreide en komische voorstellingen bij, die we zelfs zonder de taal te spreken kunnen begrijpen. De rondleiding duurt tot na twaalven, waarna we nog naar huis moeten rijden.
We gaan pas vanmiddag op pad om een geheel houten kerk te bekijken. Onderweg worden we door de politie een andere kant op geleid. Er is namelijk een luchtvaartshow aan de gang, vlakbij waar wij naar toe willen. Met wat creatief navigatie werk komen we uiteindelijk bij het kerkje uit. Die blijkt open te zijn, want een oud vrouwtje doet net een rondleiding voor een group toeristen. Natuurlijk alleen Slowaaks. Ze vraagt of we Duits spreken, waarna ze een cassette recorder tevoorschijn haalt waar een Duitse gids de kerk beschrijft. Als de cassette is afgelopen gaat het oude vrouwtje alles voor de zekerheid nogmaals vertellen in het Slowaaks! Ook zit er in de groep toeristen een ander oud vrouwtje die zegt Duits te kunnen spreken, dus dat moet ze even bij ons uitproberen. Ze is samen met haar dochter die aangeeft dat haar moeder 85 is! We vinden het allemaal erg aandoenlijk.
Wanneer we weer naar huis rijden zien we nog iets van de luchtvaartshow. Onder andere onze Nederlands Dakota komt overgevlogen.
Daarna terug naar huis en maken gezellig de openhaard aan.

Het zonnetje schijnt vandaag. Marian bakt eieren met spek voor het ontbijt. Deze keer zijn de eieren niet meer bevroren. De koelkast stond op maximum, dus we hadden de eerste ochtend bevroren eieren en spek.
Omdat het mooi weer is gaan we de bergen opzoeken. De Hoge Tatra bergen liggen ten noord oosten van ons huisje. We willen met de kabelbaan omhoog. Wanneer we aankomen is het er erg druk. We kunnen niet eens de auto parkeren. Ruud zet Marian af en rijdt een klein eindje verder om de auto te parkeren.
Bij de kassa zit een zeer onvriendelijke dame. We wilden helemaal naar boven, maar dat kan niet meer. Dan moet je een week van te voren boeken! Tja dat wisten wij ook niet, dus dan maar met de kabelbaan tot zo hoog als het kan. We krijgen een soort skipasjes, waar statiegeld op zit. We lopen verder om te kijken hoever we nu naar boven kunnen. Daar staat een zeer vriendelijke Slowaak die goed engels spreekt en ons vertelt dat de Slowaken een lang weekend hebben, vandaar de drukte. Hij weet ons te vertellen dat we boven met nog een skilift verder naar boven kunnen. We gaan met twee kabelbanen naar boven tot ongeveer 1700 meter. Dan vandaar met een tweepersoons skilift tot 2100 meter. Het weer is prachtig en het uitzicht adembenemend. We hebben gelukkig truien meegenomen want hier boven is het wel frisjes. We wandelen hier naar een uitzichtpunt en gaan lekker in het zonnetje zitten. Heerlijk! Dan terug met de skilift. Daar is een restaurant waar we goulash soep nemen. Volgens Marian te vet en met teveel knoflook. Honger maakt rauwe bonen zoet! Dus alles gaat op.
Dan met de kabelbaan helemaal naar beneden. Daar drinken we koffie. De koffie is in Slowakije uitstekend en niet duur (1€).
We hebben in ons boekje gezien dat er in een kasteel Oravsky hrad vanavond Dracula nacht is. We gaan hier op bezoek, dus dit kan ons laatste berichtje zijn…..

Vandaag wordt het beter weer en ze voorspellen zelfs zon. We besluiten te gaan raften op de Dunajec rivier. Deze ligt op de grens van Polen en Slowakije.
Wanneer we er aankomen worden de raft-bootjes eerst in elkaar gezet. Het zijn langwerpige houten bakken, waar er vijf van naast elkaar worden vastgebonden. Dwars op de bootjes worden houten planken gelegd waar we op kunnen zitten. Er gaan 12 mensen en twee bootsmannetjes in een boot. We vetrekken om ongeveer 10.30 uur. We varen over een lengte van 9 km de rivier af. De natuur is schitterend en de zon schijnt. We genieten van het vaartochtje. Onderweg komen we verschillende kleine stroomversnellingen tegen. Maar onze bootsman navigeert hier heel handig doorheen. Rechts van ons ligt een pad langs de rivier waar we mensen zien lopen en fietsen. Dat wordt ook ons pad terug naar de auto. Wanneer we op onze eindbestemming aankomen, zien we hoe de bootjes op kleine vrachtautootjes worden geladen om weer terug gebracht te worden naar het beginpunt. Wij hebben besloten om op de fiets weer terug te gaan. Het is ongeveer 9 km fietsen. Eerst moeten we een lopen naar de fietsverhuur. Daar nemen we eerst soep met “zure melk”. De zure melk blijkt een soort karnemelk, maar dan veel dikker. Ruud vindt het maar zo zo, Marian geniet ervan! Er staan hier ook verschillende houtsnijwerken. De beelden zijn wel twee tot drie meter hoog. Ze hebben beelden van alle tekens van de dierenriem. Ook een beeld van spelende muziekanten.
We halen onze fietsen op aan de overkant van het restaurant. Het zijn moutainbikes. Ze hebben geen “vrouwen” fiets. Dus Marian leert opstappen met het been over het zadel zwaaien. Dat valt nog niet mee, Ha Ha!
De fietsen hebben geen bel en ook geen spatborden. Die bel zou wel handig zijn geweest om de voetgangers te waarschuwen. We fietsen langs het water op terug naar ons startpunt. Het pad is goed begaanbaar en breed genoeg om er goed overheen te kunnen fietsen. Wanneer we bij onze eindbestemming komen leveren we de fietsen weer in.
Er is nog een kasteel in de buurt welke we willen bezichtigen: Spissky hrad. Het kasteel ligt boven op een heuvel. We parkeren vlak bij de ingang. We moeten nog wel een stuk naar boven lopen. Marian besluit om in de auto te wachten. Ruud loopt alleen naar boven om het kasteel van binnen te bezichtigen. Het kasteel is een ruïne maar zeer uitgestrekt. Het uitzicht vanaf de kasteelmuren is gigantisch, daar het kasteel boven op een 700 meter hoge bergtop ligt. Vanaf het kasteel rijden we terug naar huis. Onderweg stoppen we om te gaan eten in een restaurant. Marian bestelt spareribs, maar krijgt karbonade. We hebben besteld van een engelse kaart, blijkbaar is de vertaling niet helemaal correct. Het smaakt echter prima.

Het is vandaag regenachtig en frisjes. We besluiten daarom om naar de ijsgrot te gaan: Demänovská ladová jaskyña. Dit is een half uurtje rijden. Daar aangekomen parkeren we de auto en lopen naar de ingang. Dit blijkt een stevige klim te zijn over een afstand van 500 meter. Er is een rondleiding door de grot ieder uur. We gaan om 13.00 uur met de gids mee. De gids spreekt alleen Slowaaks en dat spreken we nog niet! De rondleiding door de grot is mooi. Aan het eind komen we bij het gedeelte waar er ijs ligt in de grot. Het blijkt dat het ijs smelt gedurende de zomer en weer aangroeit in de winter. Er ligt nu dus niet zoveel.
We mogen in de grot geen foto’s maken. (Kan wel maar dan moesten we €10 betalen! Pfff, veel te duur!)
Na de grot rijden we naar een authentiek dorpje met houten huisjes: Vlkolinec. Het ligt op een heuvel in een mooie omgeving. Helaas miezert het nog steeds. We lopen het plaatsje door en bewonderen de huisjes. De huisjes lijken op ons vakantiehuisje, maar dan 100 jaar ouder. We kunnen bij één huisje binnen kijken en krijgen uitleg van een gids hoe de mensen leefde en woonden. Gelukkig in het engels deze keer.
Hierna gaan we naar huis, waar we lekker de open haard aanmaken want door al die regen hebben we het koud gekregen.

Vandaag is het onze rustdag. We slapen lang uit, en doen verder niets. Het weer is vandaag biet zo best, het miezert de gehele dag. In de middag gaan we nog even naar de winkel voor wat levensmiddelen voor de komende dagen. De winkel is 6 km verderop in de plaats Ruzomberok.
Wanneer we thuis zijn maken we de open haard aan.