OnsWebbySite

Vanochtend al vroeg uit de veren. Op aanraden van de appartement eigenaar hebben we nl. al vóóraf en op aanraden van tripadvisor al erg vroeg (8 uur) in de Blue Lagoon gereserveerd. Het is ongeveer 1 uur rijden en we komen er om half 8 aan. We maken wat foto’s van de omgeving en de buitenkant en gaan om 10 voor 8 naar binnen als iemand de deur open doet. We moeten echter wel wachten tot 8 uur, maar hoewel de zon schijnt is het nog wel fris zo vroeg, dus is het beter binnen. We zijn de eerste gasten! Na ons omgekleed en gedoucht te hebben gaan we naar buiten. Het is hier wat beschut en niet koud. Er is een houten vlonder richting water en een rek met haakjes om je handdoek/badjas op te hangen. Met trappetjes ga je het water in. De ondergrond is nu beton met een laagje zand eroverheen. Hier en daar voel je (nog?) rotsen van de bodem. Aan de zijkant liggen lava-stenen. Het water is warm en wit door de mineralen maar lijkt turquoiseblauw door de zon die nu volop schijnt. Gelukkig hebben we (aanrader van tripadvisor) onze zonnebrillen meegenomen. 

Ruud en Marian maken een paar foto’s en strikken iemand van het personeel om een paar foto’s van hen samen te maken. Daarna gaat Marian richting mineralenemmer. De mineralen die van nature op de bodem lagen (was destijds een dikke drabbige laag op de bodem) zijn nu gezuiverd en in een grote kom met scheplepel omhoog te halen. Ze smeert haar gezicht in en even later volgt Ruud het voorbeeld. We zien al snel véél witte gezichten. Het personeel maakt foto’s met een iPad die ze opsturen per e-mail en ook wij laten foto’s maken als bleekgezichten. Na weer een tijdje rondgedobberd te hebben halen we koffie en drinken die, zittend in de zon op. Hierna nogmaals de Blue Lagoon in. Aan de kant is een sauna en een stoombad. We gaan even het stoombad in (vreemd een soort “sauna” in badpak) en willen daarna afspoelen met koud water. Laat dat er nou net niet zijn. Er is wèl een douche, maar alleen met warm water. Helaas. Daarom ook maar niet naar de sauna die naast het stoombad is. Weer even het water in en nogmaals een “masker”. Na nog een keer koffie in het zonnetje gingen we 3 uur later verkwikt aankleden. En ja…. Toen zagen we dat het al veel drukker was in het bad en ook lange rijen bij de ingang en kleedruimtes.

Hierna reden we naar Reykjavik. Allereerst naar de Hallgrimskerk waar we met een lift naar boven gingen. Het uitzicht was prachtig. Het was nog steeds bijna windstil en een stralende zon verwelkomde ons weer beneden. We keken even rond in de kerk en gingen daarna weer naar de auto. Wat verder in het centrum hebben we de auto in een parkeergarage gezeten zijn door de winkelstraten gelopen. Hier hebben we ons eerste vakantie-ijsje gekocht en in het zonnetje opgegeten. Na een tijdje rondgelopen te hebben heeft Ruud de auto weer gehaald. Nog even langs de haven het vikingschip kunstwerk op de foto gezet en vervolgens weer terug naar het appartement voor het diner. Daarna een was gedraaid en de foto’s en dagverslagen gemaakt en opgestuurd. O ja, en natuurlijk even brood gehaald voor morgenvroeg. We gaan op tijd slapen want ook morgen willen we weer vroeg zijn. De mooiste attracties van IJsland (de Gullfoss en de Geysir) zijn volgens de berichten veel te druk later op de dag.

Afgelegde afstand 415km met een gemiddelde snelheid van 65,5km/h

Vandaag was het weer inpakken en verkassen. Rond half 10 zaten we na een ontbijt en met vers gezette koffie in de auto. Vandaag ging de route naar Reykjavik. Niet rechtstreeks natuurlijk maar via de secondaire (om)weg langs  de kust. Al snel werd het wegdek gravel, maar draaien we inmiddels onze hand niet meer voor om. We hebben onze koffie langs de kust opgedronken

en onderweg zijn we gestopt in Stykkis-Holmur voor koffie met appeltaart.

In Olafsvik lunchen we. Ruud tosti en Marian een broodje paardenvlees.

We rijden verder naar de westpunt en zien onderweg een bordje met laagvliegende vogels. We komen door een broedkolonie heen en zien langs de weg jonkies. De volwassen vogels vinden het niet leuk als Ruud uitstapt en foto’s wil maken. Hij voelt zich bedreigd en gaat maar snel weer in de auto zitten. Iets verderop begint een national park. Er is hier namelijk een gletsjer vlakbij. We rijden naar boven over steile hellingen met rotsen. Er rijden zowaar ook “gewone” auto’s, maar daar zien we er een aantal van draaien en terugkomen. Bovenop de top eindigt de weg in de sneeuw. Er staan een paar sneeuwkatten geparkeerd, maar daar is niemand bij die ons verder kan brengen. Jammer!

We rijden weer terug en vervolgen onze weg richting huisje. Nu gaat de weg door het binnenland. Het laatste stuk gaan we over de enige snelweg die IJsland rijk is: De A1. Onderweg hebben we zelfs een tol-tunnel waar je volgens de beschrijving niet eens met paard doorheen mag. Flauw hoor. Gelukkig maakt het de eigenaar van ons appartement niet uit dat we wat later aankomen. Hij woont er zelf namelijk boven. Uiteindelijk kwamen we rond half 8 aan in een prachtig appartement (met vaatwasser en wasmachine) waar Marian gelijk het avondeten klaarmaakt.

Vanochtend al op tijd weg want we hebben een lange dag te gaan.
We rijden grotendeels langs de kust en het is prachtig! Hoge bergen links en rechts en we rijden een onverharde weg er tussen door. Gelukkig hebben we koffie meegenomen want hier is echt NIETS. Na een lange tocht komen we op het meest westelijke puntje van IJsland (en van Europa). Daar klimmen we te voet naar boven want hier op de kliffen nestelen de papagaaiduikers (en veel soorten meeuwen). Er is een witte rand naast de klif gespoten waar je niet overheen mag. De nesten ondermijnen nl. De klifrand en we willen niet naar beneden vallen. Hier staan ook allerlei bordjes voor dus: niet te dicht langs de rand. We zien diverse vogels en ja óók papegaaiduikers! Ze zien er schattig uit. Een beetje dik en ze doen me aan mini-pinguins denken. Ze vliegen af en aan met voer. De jongen zijn al behoorlijk groot, vanaf augustus zijn ze ook allemaal weer weg, dus we boffen dat ze er nu nog zijn.

Na onze (toch wel flinke) wandeling langs de kliffen eten we ons meegebrachte brood en rijden richting waterval. Onderweg zien we een zwembad langs de kant van de weg. We stoppen. Ruud voelt het water dat warm blijkt te zijn en ziet daarna in een bijgelegen meertje mensen dobberen. We kleden ons om en gaan ook het warme meertje in. Heerlijk! Het water is zowaar schoon en stinkt niet naar zwavel (en wij na het badderen dus ook niet).Weer verder het binnenland in wordt de weg slechter maar we gaan stug door. We willen immers de Dynjandi waterval zien. Volgens de kaart moeten we er op een gegeven moment zijn, maar we zien niets. We rijden verder naar beneden naar de kust en hopen hem vanaf daar te kunnen spotten. Dat is ook zo. Prachtig!

Het zijn eigenlijk een aantal watervallen bij elkaar. We begrijpen nu ook waarom we eerst niets zagen. De waterval lag bijna naast de weg, maar we waren aan de bovenkant. Er liep daar wel een weggetje naar toe, maar die was afgesloten met rotsen. Na een tijdje bij de waterval rondgelopen te hebben, gingen we weer op de terugweg naar ons huisje.

Het was weer een lange slechte weg, maar met prachtige vergezichten. Het is maar goed dat het hier zo lang licht is want het werd later en later. We hadden het plan om in het huisje te eten, maar de navigatie gaf aan dat we daar pas rond 11 uur zouden aankomen. Dan maar onderweg eten. De eerste plaats die we zouden aandoen zouden we om half 10 bereiken. Aangezien de keuken hier meestal al om 21.00 uur sluit was dit ook geen optie. Dan maar bij de eerste (en enige) eetgelegenheid stoppen. We kwamen daar rond 20.15 aan en het was er DRUK. Blijkbaar waren we niet de enigen met dit idee. We kregen verrassend vlot onze hamburger met friet die prima smaakte. Daarna weer verder richting huisje. We kwamen hier om 23.00 uur aan, en waren nog voor het donker thuis. De zon gaat hier namelijk pas om 23.27 onder.

Afgelegde afstand 579km met een gemiddelde snelheid van 67,1km/h

We gaan vandaag naar de warme bronnen van Hveravellir, welke ongeveer 80km het binnenland in liggen. Voordat we daar naartoe gaan moet er eerst worden getankt, dit is ongeveer 20km heen en 20km terug naar de kust over een gravelweg, voor de dichtstbijzijnde benzine pomp. Dat doet Ruud even alleen, terwijl Marian haar boek uitleest. Zodra Ruud weer terug is gaan we ontbijten. Dit is goed verzorgd met verschillende soorten broodjes, beleg en koffie, thee.

De weg naar de warme bronnen is veel beter dan we hadden gedacht. Onderweg komen we langs een waterkracht centrale, welke energie opwekt uit de verschillende meertjes en de rivier waar we langs komen. Het waait erg hard en het voelt daardoor erg koud aan.

We komen om ongeveer 11 uur bij de bronnen aan. Ook hier waait het en is het koud. Maar de bronnen zijn prachtig om te zien. Naast een huisje is een warm bad waar je in zou kunnen poedelen. We besluiten omdat toch maar niet te doen.

We lopen een klein rondje rond de verschillende warme bronnen. Daarna gaan we opwarmen in klein restaurantje en drinken lekker warme koffie.
Er is zelfs een camping hier waar verschillende mensen overnacht hebben in een tentje, Brrrrr!

Op de terug weg heeft Marian op de kaart een klein “binnen door weggetje” gezien op de kaart. We besluiten om het gewoon te proberen. Nou dat was wel een beproeving voor de auto en Ruud. Het weggetje bestaat voornamelijk uit een soort trekker spoor met heel veel stenen, gaten, kuilen

Gelukkig komen we na een poosje weer op de gewone weg uit en gaan we verder richting onze volgende overnachting. Dit is een blokhut vlak bij een meer. We kunnen hier ook zelf koken. Marian maakt lekker rijst met een gebakken eitje.

Afgelegde afstand: 381km met een gemiddelde snelheid van 50,4km/h

Vanochtend na een prima ontbijt hebben we alles ingepakt en zijn vertrokken naar onze volgende bestemming. Het regende gisterenavond en vannacht dus onze auto ziet er weer bijna normaal uit. Helaas bleef het niet bij die regen, ook vandaag heeft het de hele dag geregend. Het plan was om in Akureyri boodschappen te doen, maar het is zondag en dan gaan de winkels pas veel later open dan wij in gedachten hadden.

Kerk van Akureyri

We zijn onderweg dus maar ergens gestopt voor koffie. Marian bezweek voor een overheerlijke taartpunt (en Ruud mocht ook mee-eten). De kustweg was mooi, maar door de regen hadden we niet zo’n mooi uitzicht als gewenst.

Na een tijdje kregen we trek en zijn gestopt voor een soepje. De enige keuze was vissoep, die echter ook zonder vis geleverd kon worden (voor Ruud) en best smaakte. Hierna weer verder de regen in.

Onderweg kwamen we bij een tunnel die maar 1 auto breed was. Er waren dan ook in de tunnel uitwijkhaventjes gemaakt. Wij kwamen helaas van de kant die géén voorrang had en moesten dus diverse keren uitwijken. Hier was het wel droog!

Onze volgende stop was bij een bakker waar we brood voor morgen en een bolletje op de hand hebben gekocht. En maar regenen ….
Langs de kust staan natuurlijk vuurtorens en Ruud heeft daar een zwak voor. Dus moesten we even stoppen. Een heel klein torentje voor een vuurTOREN maar ja ….

We kwamen rond half 5 aan bij onze overnachtingsplek. Een aardige man die ons een prachtige kamer gaf en vertelde dat we in de keuken mochten koken. Dat lieten we ons maar 1 keer zeggen. We hebben gelijk koffie gemaakt en daarna lekker pasta gekookt en gegeten. Hierna nogmaals koffie gezet.
Er zou geen internet zijn op deze locatie, maar dat IS er wel! Vandaar nu al dit verslagje.

Deze IJslandse tunnel is slechts één auto breed, dus in de tunnel moet je wachten voor je tegenligger. Nu is het gelukkig niet zo druk, dus dat is geen probleem.