Vanochtend na het ontbijt op pad richting zuiden. Het plan was om een rondje te rijden waarbij we deels over F-wegen (alleen voor four-wheel drive cars) gingen. We vertrokken rond tienen en kwamen al snel bij het begin van de F26.
De weg was hobbelig en natuurlijk onverhard en was wel even wennen. De lage giering werd gebruikt en hellingen waren een peuleschil. Onderweg een mooie waterval: de Aldeyarfoss. Naar mate de weg verder liep werd de omgeving kaler. We reden tussen kale as/grindvelden waar niets groeide. Geen plantje … Geen dieren … Niets. En dat voor meer dan een uur.
Binnenland van IJsland
Toen kwamen er waterplassen waar we doorheen moesten die steeds veelvuldiger, dieper en breder werden. Ook lag er smeltende sneeuw die voor kleine en steeds grotere stroompjes water over de weg zorgde. Af en toe kwamen we een 4-wheel drive auto tegen, iemand moest dan uitwijken en na een groet reden we dan weer verder. Ook kwamen we een fietser tegen! Dapper hoor!
Na enige uren gereden te hebben wilden we afslaan om zo rond te kunnen rijden. Helaas….de weg was (nog?) gesloten. Dan maar 30 km doorrijden naar de volgende afslag. Deze grotere route en omweg betekende ook dat we in totaal 5 in plaats van slechts 1 “echte” rivier moesten oversteken. We zouden wel zien…
Bij een van de al best brede waterdoorgangen stond aangegeven “drive straight” oftewel rechtdoor rijden en was de weg ernaas afgezet met lint. Dus … Door het midden van de stroom. De eerste paar waren nog niet zo diep, ze werden steeds breder en dieper. De randen werden opgezocht en 1 keer probeerde Ruud de sporen van anderen te volgen die ernaast liepen. Dit bleek niet zo’n goed plan te zijn. We zakten in de losse as-ondergrond weg en het was: “Blijven Rijden!!” Gelukkig kwamen we niet vast te zitten. Daarna toch maar weer door het midden!
En ja … Toen kwam de eerste “echte rivier” waar we doorheen moesten. Deze was wel erg breed en zag er ook behoorlijk diep uit. Ruud ging daarom eerst op verkenning. Sokken uit, broek opgestroopt, laarsen aan, stok mee … Al snel liepen zijn laarzen vol met ijskoud water. Toch maar door … Ook zijn opgestroopte broek werd nat .. Toch maar door … En jawel, Ruud redde het tot aan de overkant.
Ruud waagt de oversteek
Toen hij terugkwam keken we tot waar het water was gekomen en het zou dus moeten lukken, maar ja … Dit was pas de 1e rivier en we zouden er nog 4 moeten. Omdat we ook niet wisten of de weg verderop die we in onze planning hadden wel open was besloten we toch maar niet verder te gaan… Stel je voor dat we alle 4 terug moesten omdat het laatste stuk weg ook niet open was! Na onze lunch (brood, beleg en sap) dus maar weer terug door alle stromen, stroompjes, plassen (groot en klein), heuvels, (knip)gaten, en as-grindvelden. Enig idee hoe onze auto er nu uit ziet?
Bij ons hotel hadden ze gelukkig de verwarming aan en een lekkere warme maaltijd. We zijn weer een ervaring rijker!
